Een portret van iemand met dezelfde interesse

Haar kamer is klein maar door de vide prima. Onder de Pieterskerk, wat wil je nog meer? Het is wat rommelig maar geen bende. Het kledingrek hangt vol, te vol volgens haarzelf. Op de grond liggen dikke pillen voor haar studie. In de kast is één plankje vrij gemaakt voor haar camera spulletjes. Een vlaggetje van Noorwegen ernaast. Ze krijgt een grijns op haar gezicht als ik aan de camera zit en ze ziet dat ik begin met opnemen. 

Elisabeth in Noorwegen. ©Lisa Tveit Sandberg http://lisaslinse.wordpress.com

Elisabeth in Noorwegen. ©Lisa Tveit Sandberg
http://lisaslinse.wordpress.com

Elisabeth Möller is 19 jaar, eerstejaars student rechtsgeleerdheid in Leiden, een vriendin die ik ken vanuit Groningen en een hobbyfotograaf. Vorig jaar studeerde ze een jaar fotografie aan een Folkhøgskule in Noorwegen. Zij is de vriendin met dezelfde interesse.

Na mijn eerste vraag schiet ze in de lach. Het is ‘awkward’ en of hij nog heel even uit mag. Ze zit aan haar haar, gaat verzitten. Na 3 minuten is het lachen over. We praten verder over ditjes en datjes. Er valt een stilte. Ze moet weer lachen. Beschuldigt mijn hoofd er van de schuldige te zijn. Ze neemt nog een slok van haar drinken en kijkt me aan. 

Waardoor ben je gaan fotograferen?
“Na mijn middelbare school wilde ik een tussenjaar gaan doen in het buitenland op een soort kostschool. Toen ben ik gaan kijken naar Frankrijk en Italië. Ik dacht dat is lekker warm, maar kostscholen daar zijn super duur. Op de Franse kostscholen moest je ook een uniform aan en dat zag ik allemaal toch niet zitten. Mijn moeder kwam vervolgens met dit idee. Ze had een collega van wie de zoon op een Volkshogeschool in Noorwegen had gezeten en daar had geskied. Dus mijn moeder zei ‘is dat dan geen leuk idee’. Eerst dacht ik: ja doei ik ga niet skiën voor een heel jaar.  Toen bleek dat je van alles kunt gaan doen: koken, theater, circus, outdoorlife, skiën, klimmen: wat kan eigenlijk niet? Ik had bedacht dat ik wel graphic design wilde doen, maar dat kon maar op één school. En op die school waren ze niet gericht op buitenlandse studenten. Ze konden bijvoorbeeld geen Noorse les geven. Daarom heb ik toen maar besloten om natuurfotografie te gaan doen, wat echt een faalactie was.
Eigenlijk fotografeerde ik daarvoor af en toe al. Ik had een spiegelreflexcamera. Vooral vakantie kiekjes. Niet bijzonder. Door Noorwegen ben ik echt gaan fotograferen.

Op het moment dat ze de deur opentrok had ze een glimlach van oor tot oor. Het was begin mei 2011, net voor de eindexamens, en ik stond op de stoep. Die morgen was haar onbreekbare beker binnen gekomen, gekregen als voorproefje voor haar jaar in Noorwegen. Vol enthousiasme vertelde ze. “Hij kan echt niet stuk. Mijn broer heeft het al even getest door hem van de bovenste verdieping van de trap af te gooien. Hij is echt onbreekbaar!” De glimlach verdween ook niet toen ze verder vertelde over haar jaar. 

En toen het jaar in Noorwegen. Vertel!
“Ik begon dus aan natuurfotografie. Natuurfotografie, is op zich een heel leuk idee. Maar het ging meer om het hiken. Ik dacht eerst nog; best wel vet. Maar als je het dan echt doet  dan is het toch minder leuk. Ik had soms gewoon zoiets van ja mongolen, ik ben hier om foto’s te maken. Niet om al die andere dingen te doen. Ik keek elke week weer tegen de hike weekenden op.
Mijn kamergenootje deed fotokunst en daar was ik super jaloers op. Dan gingen ze de Darkrooms in om allerlei technieken te proberen. Ze gingen gewoon heel vette dingen doen en nooit op stomme hikes. Ik wilde dolgraag die klas doen. Uiteindelijk ben ik gewisseld na de herfstvakantie. Toen ben ik veel met analoge fotografie bezig geweest. Ik ben eigenlijk een beetje out of nowhere gaan fotograferen door dit tussenjaar.”

Het tofste dat ze heeft gedaan? Alle analoge fotografie, de donkere kamers, de opdrachten, het zelf laten ontwikkelen. Door Noorwegen is ze analoog gaan fotograferen. Maar de hele ervaring van de school was het tofste. De mensen, het samen wonen op de campus. Ook het iglo bouwen en het hiken. “Nu weet ik ook wat ik niet leuk vind.” 

Sogndal Noorwegen ©Elisabeth Möller

Sogndal Noorwegen
©Elisabeth Möller

Digitaal of analoog?
“Dat vind ik een moeilijke. Dat ligt denk ik heel erg aan de situatie. Digitaal heeft als voordeel dat je, als je een idee hebt, dat meteen kunt doen en meteen kunt zien. Met digitaal kun je natuurlijk meer. Je kunt het heftiger bewerken; photoshoppen. En dat photoshoppen is ook heel leuk om te doen. Maar het leuke aan analoog is dat je maar één kans hebt. En het effect daarvan vind ik uiteindelijk veel mooier. Vaak heb je dat de kleuren veel helderder zijn, terwijl je zou denken dat het met digitaal helderder is. Dat is alleen met analoog meer. Je neemt er ook een heel groot risico mee. Straks mislukt alles en dan heb je niks. Dan baal je. Nu doe ik veel meer analoog. Ik probeer om mijn digitale camera nier meer mee te nemen. Achteraf ben je zo veel blijer met analoog. Ik heb ook daardoor en door Noorwegen geleerd dat je dat risico dan maar moet nemen. En niet zuinig met je rolletje doen. Niet te bang zijn om een foto te maken.”

Het leukste aan fotograferen vindt ze het resultaat. Ze is niet zo van de diepgang bij foto’s, ze wil gewoon dat het een mooie foto is. Dat ze het zelf er mooi uit vindt zien. Het is voor haar duidelijk. Het uiteindelijke resultaat is waar ze het voor doet. 

De fotoplank!

De fotoplank!

Wil je nog wat doen of hebben binnen de fotografie?
Ik denk dat je altijd wel wat wilt hebben. Fotografiespullen zijn gewoon superduur, wat echt balen is. Ik zou heel graag een Canon 5D willen en ik zou wel graag zo’n soort van amateurstudio willen bouwen door apart alle spullen te kopen. Maar dat is gewoon zó duur, zeker als je een beetje kwaliteit wilt hebben. Daarvoor ben ik gewoon te veel amateur. Mensen hier in Leiden blijven het raar vinden dat ik rechten studeer en geen fotografie. Dat vind ik een beetje dommige opmerking, want je kunt toch gewoon ook een opleiding doen als fotografie een hobby is. Het zal voor altijd een hobby blijven. Ik ga gewoon niet zeggen dat ik hier mijn baan van wil maken. Dat is gewoon te risicovol. En bovendien moet je dan supergoed zijn. Hoeveel mensen fotografie doen is abnormaal en om daar dan tussenuit te springen. Kleine kans. Ik doe het echt voor mezelf.

Analoge foto in Amsterdam ©Elisabeth Möller

Analoge foto in Amsterdam ©Elisabeth Möller


Heb je nog tips?
“Qua camera’s kopen? Ik zou Lomography nooit doen. Maar dat is maar een mening. Ik vind het ten eerste afzetterij omdat alles super duur is. En ten tweede: het zijn plastic cameraatjes. Het is het allemaal net niet. En, het is wel zo dat er meer mensen analoge fotografie zijn gaan doen. In die zin heeft het een soort van positief effect. Ik heb een beetje een hekel aan van dingen die ‘mainstream’ worden. Dan gaan die mensen stoer doen over analoge fotografie terwijl ze met een plastic camera rondlopen.

Koop dan liever op rommelmarkt een goede analoge camera. Dat doe ik best vaak. Bijvoorbeeld bij de kringloopwinkel Mamamini in Groningen. Wel eerst even testen natuurlijk.”
Tip: “Ga vooral vaak naar de Mamamini/kringloopwinkel en probeer daar koopjes te fixen!”

 

Advertenties